Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία:
Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης.
Τα νούμερα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, έχουν πηγή κατάδηλη τους παθόντες, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές: Ενα πλέγμα για την αναχαίτιση κήλης στοιχίζει τρία (3) ευρώ και χρεώνεται από τα δημόσια νοσοκομεία στα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία επτακόσια (700) ευρώ. Ενας νάρθηκας για τη διεύρυνση-στήριξη αρτηρίας (στεντ) κοστίζει στην Ολλανδία επτά χιλιάδες (7.000) ευρώ και στην Ελλάδα τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ. Ανάλογο όργιο καταλήστευσης κοινωνικού χρήματος και με τις υπερτιμολογήσεις στους βηματοδότες, στα ορθοπεδικά υλικά, στα χειρουργικά ράμματα και πάει λέγοντας. (Εχει ενδιαφέρον να πληροφορηθεί ο πολίτης, τι αποκαλούν οι εργαζόμενοι στα χειρουργεία «τα κουβαδίσια»: πανάκριβα αχρησιμοποίητα υλικά προορισμένα για τον κουβά των αχρήστων, παραγγελμένα μόνο για να εισπραχθεί προμήθεια).
Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου: από τις λίγες πια αφορμές που απόμειναν για να διαπομπεύουμε οι Νεοέλληνες επιδεικτικά τον μεταφυσικό άξονα τού κάποτε πολιτισμού μας. Θρησκευτικές παράτες πανηγυριώτικου εντυπωσιασμού, πομπώδεις κενολογίες πολιτικών, δημοσιογράφων και δεσποτάδων – αχταρμάς επιδείξεων ασχετοσύνης και απαιδευσίας. Ολα να βεβαιώνουν την άγνοια ή την κυρίαρχη αδιαφορία για την πάλη «νοήματος» που μεταμορφώνει την αγέλη σε κοινωνία («οίον γιγαντομαχία τις περί της ουσίας»).