Χρῆστος Γιανναρᾶς

Ηταν γραφτό μας να το δούμε κι αυτό: «Αριστερή» συνηγορία, με θεωρητική επιχειρηματολογία, να δικαιώνει (ναι!) τον βασανισμό ανθρώπου από άνθρωπο.

Η «λογική» της συνηγορίας θεμελιώνεται στο δόγμα της ιερότητας της απεργίας: Οποιουδήποτε αιτήματος απεργία, οποιασδήποτε συντεχνίας οσοδήποτε προνομιούχου, είναι a priori δικαιωμένη στο πλαίσιο της «ανταγωνιστικής κοινωνίας». Ο απεριόριστα εκβιαστικός χαρακτήρας της απεργίας, το κοινωνικό της κόστος είναι αυτονόητος «μοχλός πίεσης», που αυξάνει τη «διαπραγματευτική ισχύ» των απεργών. Εστω και αν κοινωνικό κόστος σημαίνει: μεγιστοποίηση του αριθμού των πολιτών που, όμηροι της βίας και αυθαιρεσίας των απεργών, θα ταλαιπωρηθούν εξουθενωτικά, θα πληγούν οικονομικά, κάποιοι θα βασανιστούν στην κυριολεξία, σωματικά και ψυχικά, κάποιοι θα κινδυνεύσουν σε περίπτωση απρόβλεπτου προβλήματος υγείας.

Διαβάστε περισσότερα »

Για πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά ο αμερικανικός παράγων εμφανίστηκε να επιδιώκει απροκάλυπτα την άνοδο αρχηγού κομμουνιστικού κόμματος στην εξουσία διακυβέρνησης ευρωπαϊκού κράτους – της Κύπρου. Το γεγονός δεν προβλημάτισε ούτε σκανδάλισε την πλειονότητα του εκλογικού σώματος των Ελληνοκυπρίων.

Διαβάστε περισσότερα »

Το καλοκαίρι πυρπολήθηκε η μισή Ελλάδα. Καταστροφή ανεπανόρθωτη φυσικού πλούτου, κάλλους, μοναδικότητας. Δεν τιμωρήθηκε κανένας ούτε για αυτουργία ούτε για ανικανότητα. Στις εκλογές που ακολούθησαν επιβραβεύτηκε η παραλυτική αναξιοσύνη της κυβέρνησης, η εξωφρενική ανημπόρια της να διαχειριστεί τα κοινά. Οσο για την αξιωματική αντιπολίτευση, το μόνο που κατάλαβε σαν επιταγή των καιρών, ήταν να ξαναδώσει την αρχηγία, ελέω ονόματος πατρός και πάππου, στο κωμικοτραγικό ερζάτς δεσπότου και αυθέντη – εκεί εξαντλείται το επίπεδο των φιλοδοξιών της.

Διαβάστε περισσότερα »